پایگاه خبری پهنه پرواز | رواندرمانی بینفردی یا IPT یکی از روشهای کوتاهمدت و ساختاریافته رواندرمانی است که تمرکز اصلی آن بر روابط فعلی فرد، نقشهای اجتماعی و مشکلاتی است که در تعامل با دیگران تجربه میکند. این رویکرد بهویژه در درمان افسردگی مورد استفاده قرار میگیرد و میتواند در مدیریت برخی مشکلات اضطرابی و هیجانی نیز مؤثر باشد.
به گزارش پهنه پرواز به نقل از دکتردکتر، در رواندرمانی بینفردی این دیدگاه مطرح است که بسیاری از علائم روانی با تنشهای رابطهای، فقدان، تغییرات مهم زندگی یا ضعف در حمایت اجتماعی ارتباط دارند. به همین دلیل، درمانگر بیشتر بر شرایط فعلی و روابط «اینجا و اکنون» تمرکز میکند و تلاش دارد الگوهای ارتباطی ناکارآمد را اصلاح کند.
رواندرمانی بینفردی چگونه انجام میشود؟
این روش معمولاً در قالب ۱۲ تا ۱۶ جلسه هفتگی انجام میشود. در جلسات ابتدایی، درمانگر وضعیت روانی فرد، روابط مهم و رویدادهای استرسزای اخیر را بررسی میکند و یکی از چهار محور اصلی درمان را مشخص میکند:
سوگ و فقدان
تعارضهای بینفردی
تغییر نقشهای مهم زندگی مانند طلاق، مهاجرت یا والدشدن
ضعف مهارتهای ارتباطی یا شبکه حمایتی
در ادامه، فرد با کمک درمانگر الگوهای ارتباطی خود را بررسی کرده و مهارتهایی مانند بیان مؤثر احساسات، جرئتمندی، حل تعارض و درخواست حمایت را تمرین میکند.
کاربرد IPT در درمان افسردگی و اضطراب
رواندرمانی بینفردی بیشترین پشتوانه پژوهشی را در درمان افسردگی دارد و میتواند بهعنوان درمان اصلی یا در کنار دارودرمانی مورد استفاده قرار گیرد.
این روش همچنین در برخی موارد برای اختلالات اضطرابی، اختلالات خوردن، اختلال استرس پس از سانحه، اختلال دوقطبی و مشکلات مرتبط با سوگ طولانیمدت مورد استفاده قرار گرفته است. هدف در چنین مواردی، شناسایی ارتباط میان مشکلات روانی و روابط یا تغییرات مهم زندگی و سپس اصلاح این شرایط است.
تفاوت رواندرمانی بینفردی با CBT
در درمان شناختی-رفتاری یا CBT تمرکز اصلی بر شناسایی و اصلاح افکار و الگوهای شناختی ناکارآمد است؛ اما رواندرمانی بینفردی بیشتر بر کیفیت روابط، تعارضهای اجتماعی و نقشهای زندگی تمرکز دارد.
همچنین IPT نسبت به درمانهای روانپویشی، کمتر به تحلیل عمیق گذشته و ناخودآگاه میپردازد و تمرکز بیشتری بر مشکلات فعلی فرد دارد. همین ویژگی باعث شده این روش ساختارمند و نسبتاً کوتاهمدت باشد.
مزایای رواندرمانی بینفردی
از مهمترین مزایای این رویکرد میتوان به تمرکز بر مشکلات واقعی زندگی، تقویت مهارتهای ارتباطی، افزایش حمایت اجتماعی، کمک به مدیریت سوگ و تغییرات مهم زندگی و کاهش علائم افسردگی اشاره کرد.
در پایان درمان نیز تغییرات ایجادشده مرور و مهارتهای جدید تثبیت میشوند تا فرد بتواند روابط خود را مستقلتر مدیریت کند و در مواجهه با بحرانهای آینده آسیبپذیری کمتری داشته باشد.
در مجموع، رواندرمانی بینفردی روشی هدفمند برای افرادی است که مشکلات روانی آنها ارتباط قابلتوجهی با روابط، فقدانها، تعارضها یا تغییرات نقشهای زندگی دارد. انتخاب این روش درمانی باید با توجه به شرایط فرد و نظر متخصص سلامت روان انجام شود.
منبع: دکتردکتر
برچسبها: سلامت روان، اختلالات روانی، افسردگی، اضطراب، رواندرمانی
