پایگاه خبری پهنه پرواز ــ تنوع موضوعی و کیفی آثار رسیده به هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم پرواز، زمینه را برای شکل‌گیری یک رقابت جدی و حرفه‌ای فراهم کرد؛ رقابتی که با حضور داورانی از ایران، هند، مصر و کنیا، روایت‌های سینمایی مرتبط با معلولیت را از زاویه‌هایی متفاوت به تماشا نشست.
هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم پرواز در شرایطی برگزار شد که آثار حاضر در بخش‌های مختلف، از مستند و داستانی تا انیمیشن، فیلم کوتاه و آثار فیلمسازان دارای معلولیت، طیف متنوعی از تجربه‌های انسانی و اجتماعی را پیش روی هیئت‌های انتخاب و داوری قرار دادند.
این تنوع تنها در قالب و گونه سینمایی خلاصه نمی‌شد؛ بلکه در نوع نگاه فیلمسازان به معلولیت نیز خود را نشان می‌داد. بخشی از آثار به زندگی روزمره و تجربه زیسته افراد دارای معلولیت پرداختند، برخی از زاویه خانواده و جامعه به موضوع نگاه کردند و گروهی نیز تلاش کردند توانمندی، استقلال و حق حضور اجتماعی افراد دارای معلولیت را به تصویر بکشند.
کیفیتی که داوری را به چالش کشید
گستردگی و کیفیت آثار، اهمیت مرحله انتخاب و داوری را در این دوره دوچندان کرد. حضور داوران باتجربه ایرانی در کنار پنج چهره بین‌المللی از هند، مصر و کنیا نیز فرصتی بود تا آثار از منظرهای متفاوت فرهنگی و سینمایی بررسی شوند.
حضور این سینماگران در کنار داوران ایرانی، صرفاً یک حضور تشریفاتی نبود؛ بلکه نشان‌دهنده تلاش جشنواره برای ایجاد فضایی حرفه‌ای و چندصدایی در مواجهه با آثاری بود که هر یک بخشی از مسئله معلولیت را روایت می‌کردند.
سینما در خدمت تغییر نگاه
یکی از اهداف اصلی جشنواره پرواز، تغییر نگاه جامعه به معلولیت و عبور از روایت‌های مبتنی بر ترحم است؛ هدفی که زمانی محقق می‌شود که فیلمساز بتواند انسان دارای معلولیت را نه صرفاً از دریچه محدودیت، بلکه به‌عنوان انسانی صاحب هویت، انتخاب، استعداد و توانمندی روایت کند.
بخشی از آثار این دوره نیز در همین مسیر حرکت کردند؛ روایت‌هایی که معلولیت را به یک ویژگی از زندگی شخصیت تبدیل می‌کردند، نه تمام هویت او. این رویکرد می‌تواند سینما را از بازتولید کلیشه‌ها دور کرده و به ابزاری برای شناخت دقیق‌تر و انسانی‌تر جامعه تبدیل کند.
تنوعی که به هدف نزدیک‌تر شد
از سوی دیگر، حضور فیلمسازان دارای معلولیت در کنار دیگر فیلمسازان، یکی از ویژگی‌های مهم جشنواره بود؛ چراکه دگر بار بخشی از روایت‌ها از سوی کسانی ارائه شد که تجربه زیسته معلولیت را از نزدیک لمس کرده‌اند.
در چنین فضایی، تنوع آثار به یک امتیاز صرفاً هنری محدود نمی‌شود؛ بلکه به جشنواره کمک می‌کند طیف گسترده‌تری از صداها و تجربه‌ها را به مخاطب معرفی کند.
هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم پرواز با شعار «پرواز بال نمی‌خواهد؛ پرواز نیازمند باور است» تلاش کرد سینما را به بستری برای دیده‌شدن توانمندی‌ها و شنیده‌شدن صداهای کمتر شنیده‌شده تبدیل کند. تنوع و کیفیت آثار این دوره و حضور داورانی با پیشینه‌های مختلف فرهنگی و سینمایی، بخشی از همین مسیر بود؛ مسیری که در نهایت، هدف آن چیزی فراتر از برگزاری یک جشنواره سینمایی است: تغییر نگاه جامعه به انسان دارای معلولیت و روایت زندگی او با زبان کرامت، توانمندی و حق انتخاب.
برچسب ها :
جشنواره بین‌المللی فیلم پرواز، جشنواره پرواز، فیلم، سینما، معلولیت، دکتر فتانه امیری
