به گزارش پایگاه خبری پهنه پرواز، والدین گاهی بهخاطر نگرانیهای درونی، ترس از آینده، فشارهای اجتماعی و عدم آگاهی از تغییرات دوران نوجوانی، رفتارهایی سختگیرانه، کنترلگر و حتی خشن با فرزندان خود در دوره بلوغ دارند؛ این سبک تربیتی که والدین آن را با نیت محافظت و جلوگیری از خطا میدانند، میتواند پیامدهای منفی هم داشته باشد.
اولاً نیاز طبیعی نوجوان به استقلال باعث میشود که هرگونه محدودیت بیش از حد، نهتنها باعث اطاعت نشود بلکه احساس سرکوب، بیقدرتی و ناامیدی در او ایجاد کند. نوجوانان در این سن تلاش میکنند هویت مستقل خود را بسازند و اگر به انتخابها و نظرهایشان احترام گذاشته نشود، ممکن است در برابر والدین مقاومت کنند.
دوم اینکه انتظارات بسیار بالا و کنترل دقیق رفتارها میتواند باعث شود نوجوانان حس کنند هیچگاه خوب یا کافی نیستند؛ این رویکرد گاهی به عزتنفس پایین و ناامنی در تصمیمگیری منجر میشود، زیرا آنها فرصت یادگیری از اشتباهات و توسعه مهارتهای تصمیمگیری را پیدا نمیکنند.
سوم، نبود فضای مناسب برای بیان احساسات یا گفتگو باعث میشود نوجوان نتواند نیازها و هیجانات خود را به درستی نشان دهد؛ چنین شرایطی میتواند فاصله عاطفی میان والد و فرزند ایجاد کند و نوجوان احساس کند صدایش شنیده نمیشود.
چهارم، فشار برای دستیابی به استانداردهای غیرواقعی در تحصیل، رفتار یا موفقیت، باعث استرس و ناامیدی میشود و نوجوان ممکن است رفتارهای پرخطر یا عصیانگونه را بهعنوان راهی برای ابراز قدرت یا مستقلبودن انتخاب کند.
در کنار این موارد، نبود رابطه دوستانه و مکالمه دوطرفه و عدم درک تجربیات احساسی نوجوان نیز میتواند به خشنتر شدن واکنشها منجر شود، زیرا والدین ممکن است آنچه را برای خودشان «درست» بوده بهنحوی تحمیل کنند که با نیازهای روانی نوجوان همخوانی نداشته باشد.
جمعبندی: سختگیری والدین معمولاً از ترس از اشتباه کردن نوجوان، نگرانی از آینده و باور به اینکه محدودکردن رفتار به «امنیت» منتهی میشود ناشی میشود، اما تحقیقات نشان میدهند که تعادل میان تعیین حد و مرز و ایجاد فضای گفتوگو، احترام به استقلال و حمایت عاطفی بسیار مؤثرتر در رشد سالم نوجوانان است و رابطه والد–فرزند را تقویت میکند.
منبع: تابناک
برچسبها: نوجوانی | والدین سختگیر | تربیت | عزتنفس | استقلال نوجوان | روانشناسی خانواده | رفتار والدین | بلوغ | رابطه والدفرزند | رشد_فردی
