مطالعات علمی نشان میدهد گریه احساسی، یعنی تولید اشک بهخاطر احساسات درونی، مختص انسانها است و سایر حیوانات چنین رفتار احساسی ندارند—حداقل به شکل و معنا و عمق انسان. این رفتار پیچیده ارتباط نزدیکی با مغز، احساسات و تکامل اجتماعی انسان دارد.
به گزارش پایگاه خبری پهنه پرواز بر اساس توضیحات متخصصان علوم اعصاب و روانشناسی، اشکهای احساسی سه عملکرد مهم دارند: تسکین استرس، ایجاد همدلی و ارتباطات انسانی، و تنظیم هیجانات. انسانها بهدلیل ساختار پیچیده مغزی—بهویژه نئوکورتکس و مراکز مرتبط با خودآگاهی و احساسات—توانایی تجربه احساسات عمیق، بازشناسی آنها و سپس نمایش آن بهصورت گریه را دارند.
در حالی که برخی حیوانات نیز میتوانند اشک بیولوژیکی (اشکهایی که برای روانکردن چشم تولید میشود) داشته باشند، گریه احساسی واقعی که با احساسات و تجربههای ذهنی پیچیده همراه است، نزد افراد انسانی دیده میشود. این نوع گریه با سیگنالدهی اجتماعی نیز در ارتباط است—بهعنوان مثال به دیگران میگوید که انسان نیاز به حمایت، توجه یا تخلیه هیجانی دارد.
تحقیقات همچنین نشان میدهد که گریه میتواند باعث آزاد شدن هورمونهای تسکیندهنده استرس مانند اندورفین و اکسیتوسین شود و به همین دلیل پس از گریه، افراد ممکن است احساس آرامش بیشتری داشته باشند. این واکنشهای پیچیده زیستی و اجتماعی در کنار هم توضیح میدهد که چرا گریه احساسی در انسان نقش منحصر بهفردی دارد و در دیگر گونههای جانوری مشاهده نمیشود.
منبع: زومیت
برچسبها: گریه، احساسات انسانی، تکامل، عصبروانشناسی، رفتارشناسی
