واحد خاکدان، نقاش برجسته و چیرهدست ایرانی، در ۷۵سالگی چشم از جهان فروبست. او از معدود هنرمندانی بود که توانست با نگاهی شاعرانه، به اشیای بیجان جان ببخشد و واقعیت را به زبان سکوت روایت کند.
خاکدان در هفتم آذر ۱۳۲۹ در تهران متولد شد. پدرش، ولیالله خاکدان، از پیشگامان طراحی صحنه در سینمای ایران بود و همین محیط هنری، از کودکی مسیر او را روشن ساخت. او تحصیلاتش را در هنرستان هنرهای زیبا آغاز کرد و در رشتهی معماری داخلی از دانشکده هنرهای تزیینی به پایان رساند.
در آثار خاکدان، اشیای سادهی زندگی—چمدان، پنجره، میز، چراغ—به نمادهایی عمیق از گذر زمان و تنهایی بدل میشوند. او واقعیت را چنان دقیق و آرام ترسیم میکرد که بیننده میان خیال و حقیقت سرگردان میمانْد. نگاه او به اشیا، نگاه انسانی و شاعرانهای بود؛ گویی هر تابلو، شعری بیکلام از زندگی روزمره است.
در دههی شصت، خاکدان به آلمان مهاجرت کرد و تجربهی غربت، رنگ و فضای آثارش را دگرگون ساخت. نقاشیهای آن دورانش خلوتتر، دروننگرتر و تأملبرانگیزتر شد؛ گویی در هر تابلو، زمان ایستاده و سکوت به گفتوگو درآمده است.
واحد خاکدان در واپسین سالهای عمر با بیماری سرطان دستوپنجه نرم کرد و سرانجام در بیمارستان جم درگذشت. با رفتن او، هنر ایران یکی از صداهای آرام و تأثیرگذارش را از دست داد، اما تابلوهایش همچنان به نجوا ادامه میدهند—در هر سایه و هر شیء، بخشی از جان او زنده است.
منبع: هفت صبح
برچسبها: واحد خاکدان، نقاشی واقعگرا، هایپررئالیسم، هنر معاصر ایران، نقاش ایرانی
