بیشتر مراسمهای آیینی و جشنهایی که در گذشته در تابستان برگزار میشد در ستایش مقام آب و کشاورزی بود.
به گزارش پایگاه خبری پهنه پرواز ، یکی از معروفترین مراسمهایی که در تابستان هر سال و در ایران باستان برگزار میشد، مراسم “چله تابستان” بود، مراسمی که در یک روز خاص برگزار شده و هدف آن شکرگزاری به خاطر داشتن محصولی پر برکت در تابستان بود.
مردم باستان معتقد بودند که شادی و نشاط موافق میل خداوند بوده و خداوند میخواهد مردم شاد و سرزنده باشند، به همین دلیل نیز به هر بهانهای در طول سال جشنهای متعدد برگزار کرده و خدا را شکر میگفتند.
پس از مراسم نوروز، مراسم چله تموز از جمله مهمترین مراسمهای آیینی ایران باستان است که میخواهیم در این مقاله به بررسی آن بپردازیم.
جشن چله تابستان چیست؟
چشن “چله تابستان” که به آن “چله تموز” نیز گفته میشود، دقیقاً در چهلمین روز تابستان هر سال برگزار شده و در آن بلندترین روز سال را جشن میگیرند. چله تابستان مانند شب چله (شب یلدا) که بلندترین شب سال است از اهمیت ویژهای نزد ایران باستان برخوردار بوده و به همین دلیل نیز هر ساله در 10 مرداد جشنی برپا میشود.
تموز در اصل گرمترین روز سال است که در آن “چله بزرگ” برگزار میشود. با توجه به اینکه طبیعت بهعنوان پایه و اساس ساختار برگزاری جشنها در فصول مختلف سال است و در این روزها بیشتر کشاورزان محصول خود را برداشت میکنند، جشن چله تابستان یا جشن طولانی ترین روز سال مصادف با برداشت محصول بوده و مردم برای سپاسگزاری به درگاه خداوند این جشن را برپا میکنند.
اگر فرض بگیریم که علت برگزاری جشن اول تابستان همان شکرگزاری برای برداشت محصول باشد، بنابراین میتوان نتیجه گرفت که این جشن به زمان یکجانشینی و شروع دوران کشاورزی در ایران برمیگردد.
